een ode aan mijn moeder

Je was er nooit, je was gestoord en monsterlijk zelfzuchtig

Egoïstisch, narcistisch en chronisch voortvluchtig

Je schetterde, je hamerde,  destructief in het kwadraat

Ik heb je nooit begrepen, is wat ik nu nog haat

 

Dat pap ooit met jouw huwde, maakt hem minstens zo debiel

Ongeloofwaardig en gevaarlijk, en uiterst instabiel

Ik weet niet mam wat groter was, mijn angst of haatgevoel

Wel weet ik dat de liefde won als enig levensdoel

 

Want op een dag begreep ik het, je was gewoon heel ziek

Weerzinwekkend, psychiatrisch en een wandelend tragiek

Je kreeg pillen en mocht Goddank mijn moeder niet meer zijn

Pas toen is onze band gegroeid, een stolling van mijn pijn

 

Voor het eerst begreep ik,  jij kon er niets aan doen

Ik zag jouw lijden en je onmacht in mijn eerste visioen

Er zijn geen foto’s en verhalen van ons gelukkig samenzijn

en zelfs al vind je er toch nog één, dan was dat voor de schijn

 

Nu jaren later mam,  ik hou van jou wat ons dan ook bindt

Je bent misschien niet de ideale, maar ik ben wel jouw kind

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s