De hemel die niet meer durft te kijken

Door een roodgloeiende hemel in het Midden-Oosten suizen straaljagers vermoeid over Teheran. Israël slaat toe. De zoveelste ronde in een conflict dat net zo oud is als de wrok die het voedt. Het is een eindeloze cyclus van dreiging en vergelding.

De nacht, ooit een deken van rust, is inmiddels een samenzweerder geworden. Ze fluistert richtingloze angst in de oren van slapeloze steden. De lucht siddert niet van verwachting, maar van herinnering. Zelfs de stilte lijkt haar adem in te houden, alsof ze bang om is iets verkeerds te zeggen. De boze geschiedenis met zijn stoffige mantel en bloederige handen, schuift opnieuw aan tafel. Hij roert in de potten van het verleden, serveert trauma als hoofdgerecht en nodigt rivalen uit om opnieuw te proeven van wat zij al duizenden keren hebben gegeten.

Geef de wereld maar aan vrouwen..

India heeft Pakistan gebombardeerd. Nou dat weer. Het is alsof de wereld collectief in een midlifecrisis is beland. Misschien moeten we toch maar eens serieus gaan nadenken over geboortebeperking. Niet voor mensen in het algemeen maar gewoon voor mannen. Eén per gezin is ruim voldoende. De aarde zucht inmiddels harder dan Greta Thunberg bij een kolencentrale.

Er zijn momenteel 59 gewapende conflicten in 34 landen. Het hoogste aantal sinds het begin van de telling in 1946. Alleen in 2022 vielen er al 310.000 doden door al dat georganiseerde geweld, en sindsdien is dit aantal op jaarbasis alleen maar toegenomen. Geef mannen een uniform en ze wanen zich Alexander de Grote. Geef ze een vlag, en ze tekenen de halve wereldkaart opnieuw. Geef ze een terrasstoel of een willekeurige reden en de boulevard van Scheveningen ligt weer in puin.

Kermis in Sint Annaparochie: droomvlucht of doodschop

Het is weer kermis in Nederland! De periode van het jaar waarin het collectieve verstand in de grabbelton wordt gegooid tussen suikerspinnen, bier, speeksel en de echo van schreeuwende pubers die zichzelf tot de keizers van het dorpsplein hebben uitgeroepen.

De kermis is een plek waar God nooit komt maar de duivel een vaste staanplaats heeft naast de suikerspin. Alles ruikt naar frituurvet, opgewarmde ruzies en Axe Africa. Je stapt in een machine die “Armageddon XXL” heet en je wordt bediend door een man met een glimlach als een open beenwond. Wie instapt is tien euro armer en raakt minstens vijf illusies kwijt.

Maar het hoogtepunt — het orgelpunt, het pièce de résistance van het kermisfeest — blijft natuurlijk de vechtpartij. Die knal, dat gegil, dat oergevoel dat je als primitief zoogdier hoort te onderdrukken, maar dat je op de kermis gewoon vrij spel geeft. Niemand komt echt voor de suikerspin. Iedereen komt voor de ontploffing want een kermis zonder klappen is als een carnaval zonder kater. Zinloos. Leeg. Tenenkrommend burgerlijk.

Vier mij!

We staan stil. Twee minuten.
Op een plein.
Bij een monument.
Met vlaggen halfstok en kransen van zorgvuldig geschikt verdriet.

We herdenken.
Of dat zeggen we tenminste.
Maar weet jij nog precies wat we herdenken? Of beter: wie?

We huilen om de Holocaust.
We citeren Anne Frank.
We zeggen: “Voor hen die vielen.”
We zeggen: “Nooit meer oorlog.”

Maar we herdenken selectief.
We zwijgen over wat écht herdacht zou moeten worden.
Ons daderschap.

Minister Faber: Het Recept van Angst en Wantoestand

Het is een stralende dag in De Draslanden van Doem en Demagogie. De vogeltjes kwetteren argeloos, de kinderen blazen bellen van zorgeloze onschuld, en op het Ministerie van Angst en Vooroordelen rinkelen de kettingen van een zieltogend geweten. In de schemerige krochten van dit sinistere bolwerk staat Minister Faber, beter bekend als Fabermela, boven haar dampende ketel vol moreel vergiftigde beleidsstukken en kleffe proefballonnetjes. Ze roert met een roestige pollepel, haar mond vertrokken in een grimas van sadistisch genoegen. Plots borrelt er een misselijkmakend recept naar de oppervlakte. Haar ogen lichten op als die van een roofdier dat net een verdwaald konijntje heeft gespot.

1 2 3 4 29