depressief volkje

de heggen worden hoger, bomen geïrriteerd gekapt
erf grenzen nauwkeurig afgemeten, op tenen snel getrapt
het geluid van de buren, wordt anoniem gemeld
een ruzie snel opgelost, met zinloos geweld

lange gezichten lopen, zwijgend door de straat
zich uitend op internet, vol woede en haat
weilanden zijn leeg, dieren staan op stal
geen kind is op straat, in deze wereld van verval

massaal slikken we remmers, tegen depressie of energie
iedereen lijdt aan voedsel- of een dierenallergie
huizen hebben sloten, dikker dan ooit
daar achter leven mensen, ontgoocheld en verstrooid

want eigenlijk hebben we alles, maar stiekem ook niets
we zijn iets verloren, iets heel expliciets
ouderen willen dood, alles beter dan dit
kerken zijn leeg, er is niemand meer die bid
de barmhartigen van vandaag, worden gezien als verraders
wie outsiders helpt, krijgt bezoek van eskaders

op het veiligste plekje, van de allermooiste planeet
lijkt hoe erg ook, het drama compleet

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. En.. schreef:

    toch schijnt de zon
    nadat de sterren
    al zo vaak zijn geteld 🙂

    Like

  2. Anoniem schreef:

    Laat gaan zei de ratio want ze gaat toch alle kanten op.
    Nee fluisterde mijn hart terug wie ben jij dan wel zolang ik nog klop.
    En nu,
    Wil ik eens uit naam van liefde helemaal niets meer moeten en een keer geloven.
    Weleens eens een wolk gezien lief die de regen verdringt?
    Wat kan mij het nog, die rot regenboog, zolang mijn ziel in tranen verdrinkt…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s